Jeannette Brink is geboren en getogen in Groningen. Ze komt voort uit ondernemende families en hielp al op zeer jeugdige leeftijd dagelijks de melkboer, bakker, groenteman en krantenjongen in hetzelfde wijkje. Ze deed weekendwerk in een schoenenzaak (Hoogenbosch) en hielp natuurlijk in de zaak van haar ouders (badim).

Inmiddels is Jeannette ruim 38 jaar actief in het P&O-vak, wat ze het mooiste vak van de wereld vindt. De HBO-opleiding Arbeidsmarktpolitiek en Personeelsbeleid heeft ze fluitend doorlopen. Ze heeft zowel bij veel kleine als bij grote organisaties gewerkt, zoals Fred van der Werff, de Boer Winkelbedrijven en bij Gasunie, als manager Personeel & Organisatie.

Op 45-jarige leeftijd start ze uiteindelijk de eigen onderneming: blide b.v.. . Jeannette voelt zich als een vis in het water in projecten waar (samen) het beste uit mensen gehaald wordt. Actie-leren, leren door doen, is haar overtuiging voor groepen, individuen en natuurlijk ook voor zichzelf. Jeannettes levensmotto: werken van binnen naar buiten!

Jeannette is mobiel te bereiken op 06 51 24 27 48. Niet altijd natuurlijk, want soms is ze met haar volle aandacht met iets of iemand anders bezig. Stuur haar dan gerust een e-mail.

Op deze pagina blogt Jeannette Brink, jb dus, met enige regelmaat. Over zaken die haar bezighouden en over zaken die blide raken. Wilt u reageren? Ze ziet uw reactie graag tegemoet!

Dinsdag 22 maart 2011

Alweer een schierweek achter de rug. Heerlijke week met fijne mensen. Het blijft verbazingwekkend hoe in 5 dagen tijd vreemde mensen als het ware vrienden worden.

Het was ijzig koud, maar voortdurend droog, buiten. We hebben ons tranen gelachen en ook veel binnenpretjes gehad. Wat zijn mensen toch mooi. En wat een potentie. Ondanks de totaal verschillende leerdoelen een oprecht samen werkend geheel. Ernst en humor wisselen elkaar snel af. Inzichten buitelen over elkaar heen. Kwartjes vallen op hun plek. Wat het meeste opvalt is de eenvoud. Ja, vrij naar Saskia en Serge: het zijn de kleine dingen die 't um doen, die 't um doen........ Spelend werken en werkend spelen. De kunst van het schakelen en genieten van wat er WEL is. We hebben ook een nieuw woord ont-dekt. PLUSKUKELS. (Vrij naar Marten Toonders minkukels) Wat dat blijken we te zijn.

Woensdag 23 december 2009

Natuur
U heeft even een tijdje niets van me gehoord. Hoezo webloggen met enige regelmaat? Nou ja het was hier winter. En wij, in wereldstad Peize, zaten in het centrum van het "rampgebied". De buien bleven hier maar hangen. Dus lekker zo'n 40 cm sneeuw.

De eerste dag was ik volkomen in de war. Het behoorde een volle dag te worden waarin alle afspraken naadloos op elkaar zouden kunnen aansluiten. Om 5.00 uur zat ik al uit het raam te turen. Als afspraak 1, te Emmen tot vertraging zou leiden zou de rest van de dag zeker in de soep lopen. Om 6.00 uur neem ik een kloek besluit. Ik ga niet naar Emmen, om de rest van de dag "veilig" te stellen. Helemaal tegen mijn natuur in. (Ik zeg bijna nooit afspraken af...).

Collega Dineke meldt dat ze de oversteek van Leeuwarden naar Peize vooralsnog niet kan maken. Ik beloof haar klanten op te vangen. De eerste komt niet, zonder enig taal of teken.

Afspraak 2 te Peize wordt door onze klant geannuleerd, wegens weersomstandigheden. Begrijpelijk, maar ondertussen heb ik geen zinnig ding te doen. Dus loop maar wat in het Berkenhuisje rond te stampen. Tot overmaat van ramp gaat ons langdurig voorbereide middagprogramma met een gemeente ook niet door. Al onze deelnemers moeten sneeuw ruimen. Natuurlijk erg belangrijk en ook weer zeer te begrijpen........ Gelukkig hebben we onze thema ontmoeting voor ondernemers die avond te Peize nog opgelijnd. Gabriel gaat 3 broodjes per persoon smeren voor de 12 ondernemers. Dien heeft een joekel van een pan erwtensoep gebrouwen. Het wordt volle bak.

Nee hoor. Uiteindelijk kan Dien niet in Peize komen. De snert blijft in Leeuwarden. Gabriel kan geen bus meer nemen en ik zit gedesoriënteerd in de werkkamer achter mijn laptopje. Ik schakel van buienradar naar filenieuws en weer terug. Hielp helemaal niets

Dan alweer een kloek besluit: we laten het niet door gaan. Te riskant. Ook al betreft het ondernemers die wel weten dat risico's bij het vak horen. Mail de der uit: Het spijt ons mensen, maar het gaat niet door....... De een na de ander reageert: "liep net te tobben, is het nu wel of niet verstandig"; "goed dat jullie het afblazen, want ik houd niet van ongelukken". Het blijkt de eerste dag van een reeks me sneeuw, ijzel en andere ongemakken. En zo is de natuur ons weer eens de baas. Voor mij een goeie oefening in meebewegen...

 

Donderdag 28 oktober 2009

MARKTDAG

Vandaag stonden we op een markt. Met vele collega's in een zaaltje, hutje bij mutje. Wij hadden een uitermate slechte plek. Aan een doodlopend straatje, wat ook nog eens de helft smaller was dan de hoofdroute. Grote pech dus. Nauwelijks nieuwe ontmoetingen.

Gelukkig wel veel herkenning met bestaande relaties. Wat is dat heerlijk! In gesprek met (potentiële) klanten en lekker een beetje dollen met collega's. Bekenden ontmoeten en andere nieuwe mensen leren kennen. In dit geval de buren. En keuvelen over ons vak. Wij vinden dat een feestje.

Meteen bij het begin van de ochtend werd ook duidelijk wie er niet zo'n zin aan had. Deze mensen vielen op doordat ze niemand goedemorgen wensten, de deur achter zich dicht lieten vallen, zodat degene die erna kwam met moeite de deur weer kon open duwen. Ook aan de gezichten viel veel af te lezen. Ik bespaar u de precieze beschrijvingen. Tijdens de openingstijden van de markt waren ze meer met elkaar aan de praat dan met de klanten.

Hoezo klantgerichtheid? Nadere bestudering leerde dat het vaak om werknemers ging die de passie kwijt zijn. Een aantal wilde wel voor blide werken. We hebben ze feestelijk bedankt. Gelukkig zijn we onze passie niet kwijt. Wel het gevoel in en onder de knieën. Hopelijk is dat na een goede nacht weer over.

Vrijdag 23 oktober 2009
HOE JE EEN KLANT VOOR ALTIJD WEGJAAGT...

Ik was al lange tijd op zoek naar een goede leverancier die ons windjacks inclusief bedrukking kan leveren. Via een collega kreeg ik een tip. Toen ik toch in Assen was, betrad ik de winkel. Voor mij was net een andere klant binnengekomen. Deze mevrouw vroeg tot 2 keer toe aan de man om mij even tussendoor te helpen. Waar hij niet op in ging. Ik reageerde met: ik heb (nog) wel even geduld.

Na 3 kwartier wachten bij het rekje met jacks, waaronder HET Jack, werd ik dan toch eindelijk geholpen. Hoewel geholpen.... De man deelde mij mee me niet van dienst te kunnen zijn omdat hij van textiel geen verstand had en ook geen enkele prijs wist. Of ik een volgende keer terug wilde komen........

Als hij de moeite had genomen, bij de eerste gelegenheid die de dame hem bood, mij in twee zinnen te vertellen dat hij me niet zou kunnen helpen, was ik stellig terug gekomen. Nu heeft ie het omgekeerde bereikt: mij zien ze daar echt nooit meer terug.

woensdag 7 oktober
GREYTOOTH

Ik ben inmiddels 54 jaar. Dat kunt u op de foto natuurlijk nog niet zien. Ik merk het wel. De techniek van deze tijd raast me als een razend Roeltje mij voorbij. Ben ik eindelijk net gewend aan mijn Nokia N73, dan mag ik alweer een nieuw instrument kiezen. Hopelijk kan ik daar beter mee bellen.

Want mijn N73 belt als ik dat niet bedoel. Vooral naar onze Ad, die als eerste in mijn contactenboekje staat. En als ik gewoon een nummer wil bellen dan kan ik kiezen of ik foto's wil nemen, een muziekje wil horen of wellicht zin heb om een presentatie te maken. Een nummer begrijpen doet mijn Nokia dan weer niet. Ik word er grijs van (wel te zien op de foto geloof ik).

Wij zijn nog steeds van de KPN. Eigenlijk tegen heug en meug. Want hoe deze klantonvriendelijke organisatie nog steeds kan bestaan is voor ons een echt raadsel.

Het veranderen van leverancier is nog steeds een te grote hobbel. Wat loopt, dat loopt. Dat is een eenvoudig maar voor ons een meestal goed bruikbaar principe. Overstappen naar een ander is voor een digibeet sowieso en voor elk ander toch een bijzonder hachelijk avontuur.

Van avonturieren houden we bij blide echt wel. Maarruh, we willen wel graag bereikbaar zijn en blijven voor onze klanten. Dus gaan we weer shoppen in de businesswinkel van de KPN op zoek naar mobieltjes voor royale 50+ers. Die het ook doen in de auto en in de polder. Geen bluetooth, maar greytooth.

Valt dit onder innovatie?